سیاسی سازی هویت پر کاربردترین و مرتبط ترین واژه برای محوری ترین موضوع مورد بحث در این مقاله می باشد. اهمیت ویژه هویت مردم و نگرانی های امنیت داخلی ارتباط تنگاتنگی با میزان سیاسی سازی هویت اجتماعی دارد. هر چه این هویت ها بیشتر سیاسی شوند به همان میزان خشونت بیشتری نشان می دهند و تبدیل به یک موضوع نگران کننده می شوند که باید با آن برخورد شود. با بکارگیری «تئوری محرومیت نسبی» در راستای اذعان به اهمیت امنیت اجتماعی، این مقاله تحقیقی، دیدگاه های بی نظیری را در زمینه چگونگی رخداد فرآیند سیاسی سازی ارائه می کند. این مقاله بررسی می کند که چگونه هویت، مشروعیت و مخالفت با نظام می توانند یک سیستم امنیتی پویا تعریف کنند. این مقاله بر پایه منابعی تهیه شده است که به لحاظ روش تحقیق برپایه مباحث تئوریک تشکیل می شود و این تئوری ها توسط اطلاعات علمی اجتماعی و تاریخی پشتیبانی می گردند. این مقاله با تلفیق مفاهیم امنیت اجتماعی و محرومیت نسبی اقدام به ترکیب دو تئوری مرتبط می کند و بدین ترتیب نقش نوین و اساسی را در کمک به فهم پیچیدگی پیچیدگی های امنیت داخلی و فرآیند هویت سیاسی بازی می کند. اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

عنصر اصلی احساس هویت ملی، سرزمین مشترک است. احساس تعلق به یک سرزمین همواره با ملاحظات جغرافیایی شروع می شود و همیشه میان دلبستگی به آن و احساسات جهانی نوعی تعارض و کشمکش وجود دارد که نقش هویت ملی را آشکارتر می کند. تعرض به مرزهای هویتی ایران، در پی جنگ های ایران و روس، در شمار مهم ترین حوادث تاریخ معاصر است. شهنشاه نامه صبا به عنوان اثری شاخص در این برهه حساس شکل می گیرد. در این پژوهش میزان توجه صبا به مرزهای ایران و حساسیت وی، نسبت به هویت جغرافیایی را با روش تحلیلی توصیفی و با رویکرد تحلیل محتوا، مورد بررسی قرار می دهیم. بسامد بالای واژه مرز در شهنشاه نامه و تأکید صبا روی شهرهای مرزی ایران همراه با تأسف وی نسبت به شکست ایرانیان در جبهه های مرزی یا تعصب نسبت به پیروزی های عباس میرزا نشان می دهد میزان بازتولید مؤلفه های هویت جغرافیای در این اثر به مراتب از سایر مؤلفه های هویت ملی بالاتر است.

پژوهش حاضر باهدف بررسی رابطه تعارض های هویتی و زیست سیاسی زنان طراحی و اجرا شده است. این پژوهش از نوع مطالعات مقطعی، پهنانگر، توصیفی و کاربردی است. جامعه آماری این پژوهش تمامی زنان ساکن استان های تهران، کردستان، لرستان، ایلام، فارس، سیستان و بلوچستان، خراسان و مرکزی است که براساس سطح توسعه ­یافتگی و امکانات محقق انتخاب شدند. پایایی پرسشنامه نیز از طریق ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. برای انتخاب نمونه ها از شیوه ترکیبی نمونه گیری خوشه­ای چندمرحله ای و تصادفی ساده و برای تحلیل داده ­ها از ضرایب همبستگی، تحلیل مسیر و رگرسیون استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که 47 درصد از زنان موردمطالعه تعارض هویت فردی را در حد زیادی تجربه کرده­اند؛  میزان جامعه ­پذیری سیاسی کل زنان با میانگین 1.15 پایین تر از حد متوسط بوده است.  همچنین یافته ­ها حاکی از آن است زنانی که دچار تعارض های هویتی هستند از نظر جامعه­ پذیری سیاسی نسبت به زنانی که تعارض­های هویتی را تجربه نکرده­ اند؛ وضعیت متفاوتی دارند و میزان جامعه­ پذیری سیاسی در زنانی که تعارض های هویتی را تجربه نکرده اند بیشتر است. بیشترین میانگین تعارض هویتی در استان­های ایلام (2.36) و لرستان (2.29) و کمترین تعارض هویتی در استان­های تهران (1.6) و خراسان (1.14) مشاهده شد.  نتایج حاصل از رگرسیون چند متغیره و تحلیل مسیر نشان داد؛ تعارض های هویت فردی بیشترین تأثیر را بر عدم جامعه­ پذیری سیاسی زنان دارند. استنباط مقاله این است؛ زنان در کشمکش میان ساختارهای هویتیِ سنتی و خواست­های مدرن و عاملیت­گرایی سیاسی قرار گرفته ­اند. به­عبارت دیگر می­ توان گفت جامعه ایران امروز با پدیدهِ «زیست سیاسی متعارض زنانه» مواجه است و همچنان چالش­ها و سردرگمی ­ها در حوزه زنان به دلیل تداوم چنین تناقض­هایی، پابرجا مانده و بحران­های سیاسی و اجتماعی را نیز در پی داشته است.

یکی از شاخص های مهم و موثر برای یک جاذبه یا چشم انداز گردشگری، میزان دید آن جاذبه برای یک گردشگر است. جزیره قشم به عنوان بزرگترین جزیره خلیج فارس، مجموعه ای از جاذبه ها و چشم اندازهای گردشگری را در خود جای داده است. اما مساله ای که در سال های اخیر، این جزیره را بیش از گذشته مورد توجه قرار داده است، ژئوپارک این جزیره است. در این مقاله، با استفاده از نرم افزار ARC GIS و فرایند تحلیل سلسله مراتبی (AHP)، هشت ژئومورفوسایت ژئوپارک جزیره قشم: دره تندیس ها، تنگه چاه کوه، دره ستاره افتاده، تپه های نمکی، دولاب، کورکوراکوه، بام قشم و دره شور بر اساس هفت معیار تعداد جاذبه های میدان دید، ژئومورفوسایت های میدان دید، پیوستگی دامنه دید، فاصله جاذبه از ژئومورفوسایت، پوشش جاذبه، مساحت میدان دید و نوع جاذبه های میدان دید مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان می دهد که ژئومورفوسایت های دره تندیس ها، تنگه چاه کوه و بام قشم بهترین شرایط را از نظر میدان دید گردشگری دارا هستند.

مدیریت موثر سرزمینی، حفظ همبستگی ملی و پیوستگی سرزمینی از عوامل موثر در تقسیمات سیاسی فضای ملی است. خلیج فارس از دیرباز تجلیگاه تنوعات و تعارضات فرهنگی در قالب تشیع- تسنن و ایرانی – عربی بوده است. طی چند دهه اخیر از مقوله علت وجودی کشورهایی با عمر چند ده ساله، حضور نیروهای بیگانه در خلیج فارس و تشدید تعارضات ایران و غرب شاهد تشدید تعارضات سرزمینی و هویتی در خلیج فارس بوده ایم. تشدید نگرانی های ناشی از پیامدهای فضایی و طرح ادعاهای مالکیتی کشور امارات متحده عربی درباره جزایر سه گانه ایرانی و پشتیبانی دیگر کشورهای عربی از این مطالبات، زمینه طرح استانی با نام خلیج فارس را مطرح فراهم آورد. در این باره گزینه های مختلفی وجود دارد که به نظر می رسد تشکیل استان خلیج فارس متشکل از جزایر پراکنده، برآورنده مقصود باشد. در این تحقیق با استفاده روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، کارکردهای امنیت آفرین تشکیل استان خلیج فارس مورد بررسی قرار گرفت. نتایج تحقیق نشان داد که تشکیل استان خلیج فارس از طریق کارکردهای جدید استراتژیکی، ژئوکالچری، ژئوپلیتیک شهری و ژئواکونومیکی می تواند در تحکیم حاکمیت ایران در این منطقه و نهایتا امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران موثر باشد.

این پژوهش نشان می دهد که مسئله هویت ملی برای فردوسی در چارچوب تقابل «خود-خود» تبیین شده و او به بررسی مسئله «تقابل های ایرانی-ایرانی» پرداخته است. پرسش اصلی پژوهش این است که فردوسی چگونه مسئله هویت ایرانی را نه در مواجهه با بیگانه، بلکه در بستر تقابل های درونی بازتعریف می کند. فرضیه پژوهش آن است که فردوسی با نقد وضعیت سیاسی و اجتماعی عصر خود، تقابل های درونی را عامل اصلی تضعیف هویت ایرانی می داند. در این راستا و با بهره گیری از روش شناسی قصدگرای «کوئنتین اسکینر» و از طریق تحلیل مضمون داستان های منتخب شاهنامه به دنبال ارائه فهمی از مسئله هویت ایرانی بر مبنای تقابل خودی با خودی است. این پژوهش از این جهت نوآورانه به نظر می آید که نخست، مسئله هویت ملی را از منظر تقابل «خود-خود» بررسی می کند؛ دوم اینکه اثر تبیین این مسئله و راه حل های آن را در بازآفرینی هویت ایران امروز نشان می دهد.

فهم منازعات هویتی خاور میانه در رویکر د های کارگزار محور و ساختار گرا .چکیدهبا پایان جنگ سرد سیستم منطقه ای خاور میانه وارد موجی از تشدید مناز عات بینا هویتی در سه سطح درون دولتی ، بین دولتی و فرا دولتی شد که دو رهیافت متعارض درخصوص تبیین علت بحران های خاور میانه وجود دارد شامل : رویکرد های ساختار گرا که عمدتا مبتنی بر نئو رئالیسم است و رویکر د های کار گزار محور که نقش دولت و عوامل درون دولتی را بررسی می کند . از این رو سؤال اصلی این است که رهیا فت های متعارض سا ختار گرا و کار گزار محور چه رویکر دی به مناز عات بینا هویتی خاور میانه دارند ؟ بر این اساس ، این پژوهش با اتخاذ روشی توصیفی - تحلیلی درصدد تبیین این فرضیه است که ، بر اساس رویکرد ساختار گرا ، تغییر نظم بین المللی پس از جنگ سرد و فروپاشی شوروی باعث ایجاد ابهام قطبیت و رقابت قدرت های بزرگ در سیستم جدید شده است که به احیا و تشدید منازعات بینا هویتی در خاور میانه منجر شده است ، اما بر اساس رویکر د کار گزار محور رقابت دولت های خاور میانه و ضعف دولت های این منطقه باعث گسترش و تشدید مناز عات بینا هویتی شده است . برای گرد آوری اطلاعات از روش کتابخانه ای و اینترنتی استفاده شده است .کلید و اژه ها : خاور میانه ، منازعات هویتی ، رویکرد سا ختار گرا ، رویکرد کار گزار محور

از پایان دهه هفتاد قرن بیستم میلادی، ادبیات آلمان شاهد حضور فزاینده نویسندگان خارجی ‏تبار آلمانی ‏نویسی است که تجارب بینافرهنگی خود را پیرامون موضوعاتی محوری چون آوارگی، گسست، بیگانگی، بحران ‏های هویتی و تضادهای فرهنگی و اجتماعی بازنمایی می ‏کنند. جستار حاضر به چگونگی طرح تضادها و مشکلات فرهنگی، اجتماعی و هویتی در متون منتخب «ادبیات مهاجرت» (Migrationsliteratur) در دو دهه پایانی قرن بیستم می ‏پردازد و نشان می ‏‏دهد که تجربه ‏های بیگانگی، ناهمسانی و ناهمزمانی در این متون، بازتاب ‏های بسیار متنوعی داشته و دستخوش دگرگونی ‏های پرشتاب و چشمگیری بوده‏ است. ادبیاتی که در آغاز با سودای مبارزه علیه تبعیض و پیشداوری پا به ‏میدان گذاشته ‏بود، در مدت زمان کوتاهی موفق شده است با طرح سوژه ‏های نو و تنوع شکلی و زبانی از حاشیه گفتمان‏ های فرهنگی به عمق نفوذ کند و جایگاه ویژه خود را در ادبیات معاصر آلمان بیابد.

پدیدارشناسی به عنوان یک رویکرد فلسفی درک خاصی از مکان و فضا را بیان می دارد. این رویکرد به وسیله جغرافی دانان نیز در مباحث گوناگون مانند «مکان» و «هویت» مورد استفاده قرار می گیرد. «مکان» مجموعه متنوعی از پیوندها و شبکه های ارتباطی و یا فرایندهای اجتماعی است که در مقیاس ها و فواصل گوناگون در جریان هستند و «هویت» پاسخی به نیاز طبیعی انسان برای شناساندن خود با یک سلسله عناصر و پدیده های فرهنگی، تاریخی و جغرافیایی است که تحت تاثیر همین فرایندها در مقیاس های گوناگون جغرافیایی شکل می گیرد. امروزه با شکل گیری «فضای مجازی» در عصر اطلاعات و ارتباطات این پرسش مطرح می شود که چگونه مکان می تواند بازهم نقش تعیین کننده ای در هویت افراد در مقیاس های جغرافیایی متفاوت داشته باشد؟ این نوشتار با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی و با بهره گیری از روش تحقیق تحلیلی در پی بیان رابطه هویت و مکان در مقیاس های جغرافیایی گوناگون می باشد.